Λέγεται ότι για να βιώσουμε ένα γεγονός απαιτείται χρόνος αφού μόνο τότε έχουμε την δυνατότητα να επεξεργαστούμε το γεγονός , να απορροφήσουμε τους κραδασμούς του και κυρίως να αντιληφθούμε τις συνέπειες του. Σε διαφορετική περίπτωση όταν δηλαδή δεν υπάρχει χρόνος τότε χάνουμε το βίωμα , χάνουμε την ευκαιρία της σταδιακής προσαρμογής στα νέα δεδομένα και ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοστούμε ακαριαία και πολλές φορές δραματικά μιας και το ακαριαίο είναι συνυφασμένο είτε με το δράμα είτε με την ευτέλεια .
Την σημασία του παράγοντα χρόνου στην ανθρώπινη εμπειρία και πως η σκόπιμη απουσία του χρησιμοποιείται ως εργαλείο κοινωνικής μηχανικής, αναλύει σε νέο άρθρο του παρέμβαση ο οικονομολόγος Σαράντος Λέκκας.
Λέγεται ότι για να βιώσουμε ένα γεγονός απαιτείται χρόνος αφού μόνο τότε έχουμε την δυνατότητα να επεξεργαστούμε το γεγονός , να απορροφήσουμε τους κραδασμούς του και κυρίως να αντιληφθούμε τις συνέπειες του.
Σε διαφορετική περίπτωση όταν δηλαδή δεν υπάρχει χρόνος τότε χάνουμε το βίωμα , χάνουμε την ευκαιρία της σταδιακής προσαρμογής στα νέα δεδομένα και ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοστούμε ακαριαία και πολλές φορές δραματικά μιας και το ακαριαίο είναι συνυφασμένο είτε με το δράμα είτε με την ευτέλεια .
Ο άνθρωπος θέλει χρόνο αφού η κοσμοθεωρία του, οι αξίες του, η οπτική του γωνία, οι πεποιθήσεις του είναι διαμορφωμένες στην υπάρχουσα, στην υφιστάμενη κατάσταση οπότε μια κοινωνική μεταβολή στην ουσία ανατρέπει το σύνολο της περιμέτρου της υπόστασης του .
Στην κοινωνιολογία αυτή η απουσία χρόνου που πολλές φορές είναι τεχνητά διαμορφωμένη από τους σχεδιαστές μιας συγκεκριμένης πολιτικής δράσης περιγράφεται ως το σύνδρομο της αντιστρεφόμενης βάσης, διευκρινίζει ο κ.Σαράντος Λέκκας.
Το σύνδρομο αυτό δεν διαφέρει καθόλου από το δόγμα του σοκ.
Στην ουσία και το σύνδρομο και το δόγμα έχουν την ίδια βάση και φυσικά στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
Επιζητούν τον απόλυτο αιφνιδιασμό , την απόλυτη και ακαριαία μεταβολή της υφιστάμενης πραγματικότητας οπότε απουσία χρόνου προσαρμογής να μπορούν να ισοπεδώσουν την υφιστάμενη κοσμοθεωρία των ανθρώπων .
Λέγεται ότι σε περιόδους δραματικών γεγονότων ο άνθρωπος αποδέχεται πιο εύκολα τις μεταβολές που του υποδεικνύονται ως σωτήριες λύσεις .
Αυτό είναι φυσικό αφού οι δραματικές και βίαιες μεταβολές διαμορφώνουν όρους φόβου, αβεβαιότητας και κυρίως αγωνίας ακόμη και για την φυσική του επιβίωση .
Στην βάση αυτή η απουσία χρόνου, η οποία θα το επαναλάβουμε ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι τεχνητά σχεδιασμένη λειτουργεί ως καταλύτης στην διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας .
Η νέα κατάσταση όμως λειτουργεί με τρόπο που αλλοιώνει τις βασικές αρχές και τις πεποιθήσεις των πληγέντων από μια μεταβολή .
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο παράγοντας χρόνος αφορά μόνο τις μάζες διότι οι ελίτ για τα μέλη τους φροντίζουν πάντα ο χρόνος για αυτούς να έχει σχετική αξία μέχρι του σημείου που το γεγονός που τους επηρεάζει να ξεχνιέται προϊόντος του άπλετου χρόνου που έχουν στην διάθεση τους.
Να θυμηθούμε την τελευταία χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε από τα δάνεια χαμηλής φερεγγυότητας στις ΗΠΑ το καλοκαίρι του 2007 και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο αλλάζοντας μορφή, μετασχηματιζόμενη σε κρίση χρέους για πλείστες δυτικές οικονομίες με επιπτώσεις που βιώνουμε ακόμη και σήμερα.
Αμέσως μετά την κρίση ακούγονταν φωνές στην βάση του μεγάλου κόστους αντιμετώπισης της και φυσικά μεταβίβασης αυτού του κόστους στους κρατικούς προϋπολογισμούς και κατ’ επέκταση στους φορολογούμενους για ριζικές μεταβολές .
Μεταβολές στον τρόπο λειτουργείας των αγορών, στο τρόπο δραστηριοποίησης των ελεγκτικών μηχανισμών, στο θεσμικό πλαίσιο τιμωρίας των θυτών, στην ουσιαστική αντιμετώπιση των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών των παραγώγων, στον περιορισμό της σκιώδους οικονομίας, των εξωχώριων φορολογικών παραδείσων και των εκτός ισολογισμών ευφάνταστων εταιρικών σχημάτων .
Παρότι έχουν περάσει 18 ολόκληρα χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των εξαγγελιών ξεχάστηκαν , ενώ όσες και μικρού βεληνεκούς παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν έχουν στην πράξη αλλοιωθεί .
Στην περίπτωση αυτή , παρότι η κρίση ήταν μεγάλη , περίπου ισάξια με την κρίση του 1929, επηρεάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, ο χρόνος λειτούργησε προς την κατεύθυνση της λήθης .
Οι ελίτ αναγνωρίζουν το μεγαλείο του χρόνου, ειδικά όταν αυτός δεν διακυβεύει τα συμφέροντα τους ή όταν λειτουργεί με τρόπο που καλύπτει τα λάθη τους και τις παράλειψης των πρακτικών τους.
Αντίθετα με άλλες μορφές γεγονότων όπου μια πολιτική και κοινωνική μεταβολή γίνεται πεδίο οβιδιακών μεταβολών που συντελούνται ακαριαία ως να είχαν προσχεδιαστεί για να διαμορφώσουν άμεσα μια νέα πραγματικότητα.
Κλασικό παράδειγμα η πτώση που τοίχους του αίσχους και των καθεστώτων που το στήριζαν σε ολόκληρη των Ανατολική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του ‘80.
Το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός έγινε αστραπιαία και η άμεση επιβολή μιας νέας κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής συνθήκης δεν άφησε χρόνο για σκέψεις σχετικά με τις συνέπειες των συγκεκριμένων δράσεων και πρακτικών.
Οι μεταβολές των δομών, όπως και η διαμόρφωση μιας νέας νομενκλατούρας μέσω των ταχύτατων και αδιαφανών ιδιωτικοποιήσεων άλλαξε ταυτόχρονα και τις αξίες και τις αντιλήψεις των ατόμων που εμπλέκονταν με αποτέλεσμα το γεγονός αυτό καθαυτό να μη γίνει βίωμα στο χρόνο που έπρεπε.
Αντίθετα βιώθηκαν και βιώνονται πλέον ακόμη και σήμερα οι συνέπειες αυτού του γεγονότος με κυριότερες, αυτή της ανεργίας και κυρίως της συρρίκνωσης του βιοτικού επιπέδου.
Ανάλογη περίπτωση το περιβάλλον .
Κάθε γενεά έχει την οπτική της γωνία και τις ευαισθησίες της ή αντίθετα τις σκοπιμότητες της για το περιβάλλον.
Το προστατεύουν ή το λεηλατούν ανάλογα με τις ανάγκες τους και το παραδίδουν στις επόμενες γενιές οι οποίες και το αποδέχονται όπως είναι, αφού δεν έχουν εικόνα και φυσικά βιώματα καταστάσεων και γεγονότων που έχουν προηγηθεί .
Το σύνδρομο λειτουργεί άψογα με την σκυτάλη να πηγαίνει από γενεά σε γενεά με την αντιστρεφόμενη βάση να καλύπτει τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος , ενώ ο παράγοντας χρόνος να είναι αμείλικτος μόνο για τις μεγάλες μάζες οι οποίες τελικώς θα κληθούν να πληρώσουν το τίμημα.
Το σύνδρομο μπορεί στην βάση της κοινωνιολογικής προσέγγισης να μην γίνεται εύκολα κατανοητό όμως στη τεχνοκρατική του έκφανση ως δόγμα του σοκ εφαρμόζεται μετά από κάθε πρωτόγνωρη ή δραματική συγκυρία.
Χρησιμοποιείται μετά από ακραία γεγονότα κάθε υφής που ξεκινούν από τα καιρικά φαινόμενα και τις υγειονομικές συνθήκες έως τα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα που συντελούνται κατά διαστήματα σε όλες τις γωνιές του πλανήτη .
Συνήθως τα αποτελέσματα των βίαιων μεταβολών που σχεδιάζονται στην λογική, ότι σε περιόδους έκτακτης ανάγκης οι άνθρωποι είναι πιο δοτικοί σε μεταβολές και τις αποδέχονται ως λύσεις σωτηρίας χωρίς να σκεφθούν τις συνέπειες, είναι καταστροφικά για την πλειοψηφία των εμπλεκομένων .
Ακόμη όμως και αυτοί που νομίζουν ότι κερδίζουν, απλά επιβεβαιώνουν ότι η διαμόρφωση μιας πραγματικότητας με αυταρχικό και ανελεύθερο υπόβαθρο σε ορατό χρόνο θα καταρρεύσει υπό το βάρος της τοξικότητας και της έλλειψης συναίσθησης που την συνοδεύει.
www.bankingnews.gr
Λέγεται ότι για να βιώσουμε ένα γεγονός απαιτείται χρόνος αφού μόνο τότε έχουμε την δυνατότητα να επεξεργαστούμε το γεγονός , να απορροφήσουμε τους κραδασμούς του και κυρίως να αντιληφθούμε τις συνέπειες του.
Σε διαφορετική περίπτωση όταν δηλαδή δεν υπάρχει χρόνος τότε χάνουμε το βίωμα , χάνουμε την ευκαιρία της σταδιακής προσαρμογής στα νέα δεδομένα και ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοστούμε ακαριαία και πολλές φορές δραματικά μιας και το ακαριαίο είναι συνυφασμένο είτε με το δράμα είτε με την ευτέλεια .
Ο άνθρωπος θέλει χρόνο αφού η κοσμοθεωρία του, οι αξίες του, η οπτική του γωνία, οι πεποιθήσεις του είναι διαμορφωμένες στην υπάρχουσα, στην υφιστάμενη κατάσταση οπότε μια κοινωνική μεταβολή στην ουσία ανατρέπει το σύνολο της περιμέτρου της υπόστασης του .
Στην κοινωνιολογία αυτή η απουσία χρόνου που πολλές φορές είναι τεχνητά διαμορφωμένη από τους σχεδιαστές μιας συγκεκριμένης πολιτικής δράσης περιγράφεται ως το σύνδρομο της αντιστρεφόμενης βάσης, διευκρινίζει ο κ.Σαράντος Λέκκας.
Το σύνδρομο αυτό δεν διαφέρει καθόλου από το δόγμα του σοκ.
Στην ουσία και το σύνδρομο και το δόγμα έχουν την ίδια βάση και φυσικά στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
Επιζητούν τον απόλυτο αιφνιδιασμό , την απόλυτη και ακαριαία μεταβολή της υφιστάμενης πραγματικότητας οπότε απουσία χρόνου προσαρμογής να μπορούν να ισοπεδώσουν την υφιστάμενη κοσμοθεωρία των ανθρώπων .
Λέγεται ότι σε περιόδους δραματικών γεγονότων ο άνθρωπος αποδέχεται πιο εύκολα τις μεταβολές που του υποδεικνύονται ως σωτήριες λύσεις .
Αυτό είναι φυσικό αφού οι δραματικές και βίαιες μεταβολές διαμορφώνουν όρους φόβου, αβεβαιότητας και κυρίως αγωνίας ακόμη και για την φυσική του επιβίωση .
Στην βάση αυτή η απουσία χρόνου, η οποία θα το επαναλάβουμε ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι τεχνητά σχεδιασμένη λειτουργεί ως καταλύτης στην διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας .
Η νέα κατάσταση όμως λειτουργεί με τρόπο που αλλοιώνει τις βασικές αρχές και τις πεποιθήσεις των πληγέντων από μια μεταβολή .
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο παράγοντας χρόνος αφορά μόνο τις μάζες διότι οι ελίτ για τα μέλη τους φροντίζουν πάντα ο χρόνος για αυτούς να έχει σχετική αξία μέχρι του σημείου που το γεγονός που τους επηρεάζει να ξεχνιέται προϊόντος του άπλετου χρόνου που έχουν στην διάθεση τους.
Να θυμηθούμε την τελευταία χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε από τα δάνεια χαμηλής φερεγγυότητας στις ΗΠΑ το καλοκαίρι του 2007 και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο αλλάζοντας μορφή, μετασχηματιζόμενη σε κρίση χρέους για πλείστες δυτικές οικονομίες με επιπτώσεις που βιώνουμε ακόμη και σήμερα.
Αμέσως μετά την κρίση ακούγονταν φωνές στην βάση του μεγάλου κόστους αντιμετώπισης της και φυσικά μεταβίβασης αυτού του κόστους στους κρατικούς προϋπολογισμούς και κατ’ επέκταση στους φορολογούμενους για ριζικές μεταβολές .
Μεταβολές στον τρόπο λειτουργείας των αγορών, στο τρόπο δραστηριοποίησης των ελεγκτικών μηχανισμών, στο θεσμικό πλαίσιο τιμωρίας των θυτών, στην ουσιαστική αντιμετώπιση των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών των παραγώγων, στον περιορισμό της σκιώδους οικονομίας, των εξωχώριων φορολογικών παραδείσων και των εκτός ισολογισμών ευφάνταστων εταιρικών σχημάτων .
Παρότι έχουν περάσει 18 ολόκληρα χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των εξαγγελιών ξεχάστηκαν , ενώ όσες και μικρού βεληνεκούς παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν έχουν στην πράξη αλλοιωθεί .
Στην περίπτωση αυτή , παρότι η κρίση ήταν μεγάλη , περίπου ισάξια με την κρίση του 1929, επηρεάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, ο χρόνος λειτούργησε προς την κατεύθυνση της λήθης .
Οι ελίτ αναγνωρίζουν το μεγαλείο του χρόνου, ειδικά όταν αυτός δεν διακυβεύει τα συμφέροντα τους ή όταν λειτουργεί με τρόπο που καλύπτει τα λάθη τους και τις παράλειψης των πρακτικών τους.
Αντίθετα με άλλες μορφές γεγονότων όπου μια πολιτική και κοινωνική μεταβολή γίνεται πεδίο οβιδιακών μεταβολών που συντελούνται ακαριαία ως να είχαν προσχεδιαστεί για να διαμορφώσουν άμεσα μια νέα πραγματικότητα.
Κλασικό παράδειγμα η πτώση που τοίχους του αίσχους και των καθεστώτων που το στήριζαν σε ολόκληρη των Ανατολική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του ‘80.
Το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός έγινε αστραπιαία και η άμεση επιβολή μιας νέας κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής συνθήκης δεν άφησε χρόνο για σκέψεις σχετικά με τις συνέπειες των συγκεκριμένων δράσεων και πρακτικών.
Οι μεταβολές των δομών, όπως και η διαμόρφωση μιας νέας νομενκλατούρας μέσω των ταχύτατων και αδιαφανών ιδιωτικοποιήσεων άλλαξε ταυτόχρονα και τις αξίες και τις αντιλήψεις των ατόμων που εμπλέκονταν με αποτέλεσμα το γεγονός αυτό καθαυτό να μη γίνει βίωμα στο χρόνο που έπρεπε.
Αντίθετα βιώθηκαν και βιώνονται πλέον ακόμη και σήμερα οι συνέπειες αυτού του γεγονότος με κυριότερες, αυτή της ανεργίας και κυρίως της συρρίκνωσης του βιοτικού επιπέδου.
Ανάλογη περίπτωση το περιβάλλον .
Κάθε γενεά έχει την οπτική της γωνία και τις ευαισθησίες της ή αντίθετα τις σκοπιμότητες της για το περιβάλλον.
Το προστατεύουν ή το λεηλατούν ανάλογα με τις ανάγκες τους και το παραδίδουν στις επόμενες γενιές οι οποίες και το αποδέχονται όπως είναι, αφού δεν έχουν εικόνα και φυσικά βιώματα καταστάσεων και γεγονότων που έχουν προηγηθεί .
Το σύνδρομο λειτουργεί άψογα με την σκυτάλη να πηγαίνει από γενεά σε γενεά με την αντιστρεφόμενη βάση να καλύπτει τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος , ενώ ο παράγοντας χρόνος να είναι αμείλικτος μόνο για τις μεγάλες μάζες οι οποίες τελικώς θα κληθούν να πληρώσουν το τίμημα.
Το σύνδρομο μπορεί στην βάση της κοινωνιολογικής προσέγγισης να μην γίνεται εύκολα κατανοητό όμως στη τεχνοκρατική του έκφανση ως δόγμα του σοκ εφαρμόζεται μετά από κάθε πρωτόγνωρη ή δραματική συγκυρία.
Χρησιμοποιείται μετά από ακραία γεγονότα κάθε υφής που ξεκινούν από τα καιρικά φαινόμενα και τις υγειονομικές συνθήκες έως τα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα που συντελούνται κατά διαστήματα σε όλες τις γωνιές του πλανήτη .
Συνήθως τα αποτελέσματα των βίαιων μεταβολών που σχεδιάζονται στην λογική, ότι σε περιόδους έκτακτης ανάγκης οι άνθρωποι είναι πιο δοτικοί σε μεταβολές και τις αποδέχονται ως λύσεις σωτηρίας χωρίς να σκεφθούν τις συνέπειες, είναι καταστροφικά για την πλειοψηφία των εμπλεκομένων .
Ακόμη όμως και αυτοί που νομίζουν ότι κερδίζουν, απλά επιβεβαιώνουν ότι η διαμόρφωση μιας πραγματικότητας με αυταρχικό και ανελεύθερο υπόβαθρο σε ορατό χρόνο θα καταρρεύσει υπό το βάρος της τοξικότητας και της έλλειψης συναίσθησης που την συνοδεύει.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών